Gender fluidity. The new black?

Toen God (of Darwin, of iemand anders die er kijk op had) de mens schiep, creëerde hij man en vrouw. Dat hij ook nog creaties bedacht die niet in één van die hokjes passen, vertellen ze er vaak niet bij, maar vermoedelijk zijn ook die er altijd al geweest. Plots is die groep alom vertegenwoordigd. Een trend of een daadwerkelijke emancipatieslag?

Nu Bruce Jenner Caitlin heet en minister Steur zich afvraagt of m/v registratie wel altijd nodig is, lijkt ruimte te ontstaan voor het grijsgebied tussen manlijk en vrouwelijk. Ruby Rose van Orange is the New Black maakte er een prachtige film over en als zelfs Miley Cyrus er wat van vindt, moet er wel sprake zijn van een kleine revolutie. Genderfluidity lijkt vloeibaarder dan ooit en sijpelt overal doorheen.

Als heteroseksuele vrouw (getrouwd, twee kinderen, werkt parttime) is het altijd gevaarlijk om je te mengen in debatten over de Ander. Je moet me zien rond Sinterklaastijd, als ik met mijn bleke sproetentoet probeer om andere blanke Nederlanders uit te leggen waarom het voor zw… Eeeh bruine…. Eeh gekleurde? Aaargh!

Hoe dan ook, ik bevind me in een bevoorrechte positie. Ik ben op Katy Perry-eske wijze zeker van mijn geaardheid en behoorlijk blij dat ik een vrouw ben. Maar ik zie ook dat ik me aan het uiterste eind van een spectrum bevindt. Tussen mij en mijn manlijke tegenhanger bevindt zich een glijdende schaal waarop mensen als Ruby Rose heen en weer bewegen. Ik denk aan een beeldschoon meisje van 13 dat bij mij in de buurt woont en ik weet dat ze biologisch een jongetje is. Ik zie hoe een bevriende fotograaf, door mijn zoon aangeduid als een meisjesmeneer, niet eens een krantenabonnement kan afsluiten omdat het veld man/vrouw verplicht is. En ik zie drie lesbische vriendinnen (waarvan er één in een rolstoel zit; Ik lieg niet.) die zo butch zijn, dat ze constant worden aangesproken met meneer, maar zich toch echt niet identificeren met die term.

Van een afstandje lijkt het dus een goede zaak dat er de laatste tijd veel aandacht is voor mensen die zich niet specifiek man of vrouw noemen. Maar ergens wringt het ook. Ruby Rose bijvoorbeeld is prachtig; Menig heteroseksuele vrouw zou voor haar een uitstapje maken. En Caitlin Jenner wordt weliswaar geroemd om haar moed, maar ook direct daarna om haar fuckability. (zie dit fantastische fragment uit The Daily Show.) Ik ben bang dat aantrekkelijkheid een te grote rol speelt om volledige acceptatie te bewerkstelligen.

Misschien werkt een mooi uiterlijk wel als een spoon full of sugar. Zelfs de grootste conservatieven krijgen deze hap wel weg. Sterker nog; Ik zie voor me hoe de androgyne look opnieuw hip wordt en jonge actrices zullen koketteren met snorretjes en bretels. Een grote groep kan zo op uiterst vriendelijke wijze kennis nemen van een fenomeen dat mensen letterlijk angst inboezemt. Dat is goed. Maar zo verging het ook ooit de lesbische tongzoen. Een paar jaar geleden was die overal, echter meestal uitgevoerd door aantrekkelijke vrouwen, die zich zelden lesbisch noemden en vrijwel altijd was sprake van een threesome met de camera. Door die zoen te laten zien werden ze vooral erg sexy gevonden.

Hoe moet het na Ruby Rose en Caitlin Jenner verder? Hoe moet het met die man die zo graag panty’s draagt, maar zijn benen niet wil scheren? Hoe moet het met die ietwat zwaarlijvige, kortgeschoren buschauffeur die op mannen én vrouwen valt? En die persoon die leeft als vrouw, maar graag haar penis wil behouden? Hoe moet het kortom met die groep die in de ogen van teveel mensen nog altijd iets grotesks vertegenwoordigen?

Ik hoop oprecht dat de beroemde gendervloeibaren de weg vrijmaken, we moeten immers ergens beginnen. En what the hell! Als Miley Cyrus een groot publiek weet te bereiken, wie ben ik dan om daar bezwaar tegen te hebben? Maar laat het niet hip, geil, marketable of anderszins het bezit worden van de groep die daar eigenlijk niks over te zeggen heeft. Iemands genderidentiteit is van hem/haar/her alleen. Laat eenieder vrij zijn deze naar eigen inzicht te laten stromen.

Geef een reactie