15

Ik ging zelf.
Een andere stad, op de fiets.
Mijn ouders zei ik niets.
Ze zouden het niet begrijpen.

Hij was ooit in dienst geweest,
lang voordat ik was geboren.
Ik wilde zijn verhalen horen
en in zijn groene legerjas,
een soldatenmeisje zijn.

Zijn luchtdrukpistool
en mijn schaterlach.
Een poster van een halfnaakte vrouw.
“Ze lijkt op jou”,
zei hij
En ik raakte haar recht in haar hart.

Uren later, zonder jasje.
(zonder spijkerbroek of ondergoed)
was ik geen soldatenmeisje meer.
Een penning voor mijn eer
en het jasje mocht ik mee naar huis.

Niemand heb ik daar verteld,
van wat hij had gedaan.
Er was geen sprake van geweld
(tenzij je geruisloos ook meetelt).
En ik was zelf gegaan.

Erf

Ik hoopte op een dag
haar gele theeservies
met één gebroken kopje.
Misschien de eierdopjes
en haar gouden armband.

Ik hoopte op haar goede genen,
haar levenslust en doodsveracht.
(Liever niet haar benen,
als ik kiezen kon.)
En hoe ze huilt wanneer ze lacht.

Nu hoopt de zorg zich op
en ik ten langen leste
nog hooguit op het beste
en zij dat ze geen last zal zijn.

(Verzwijg ik mijn ware hoop in dezen
of genen niet belast te zijn.)